Echt menselijk contact

Cynthia Poen, verpleegkundige, auteur en zorgbemiddelaar 15-07-2022
Echt menselijk contact

Met een hartelijke glimlach trekt ze de voordeur open. Bruine ogen, warme blik. ‘Waakzorg?’ vraagt ze. Ik knik en stel me voor. ‘Kom binnen, fijn dat je er bent.’

Ik stap de hal in, hang mijn jas op en stap achter haar aan de kamer binnen. Het huis is knus en oud. Lage plafonds, oude deuren, en prachtig glas in lood. Ik sta in een ouderwetse huiskamer en suite, de schuifdeuren staan halfopen en ik zie een deel van een hoog- laagbed staan.

Ze stelt haar zusje aan me voor en gezamenlijk lopen we naar het achterste deel van de kamer. Met zijn ogen dicht ligt hij op bed, en rustig loop ik dichterbij. Zijn ogen gaan open, en hij kijkt me onderzoekend aan. ‘Goedenavond, ik ben Cynthia,’ zeg ik. ‘Ik houd u vannacht gezelschap, zodat uw dochters wat kunnen slapen’

Hij is stervende en doodgaan wil hij het allerliefste in zijn eigen huis. Zijn twee dochters zijn doorlopend bij hun vader, maar de laatste dagen gaat hij hard achteruit. Ze willen hem niet meer alleen laten, maar hebben wel wat slaap nodig, om de rest van de dag het zorgen vol te kunnen houden. En daarom ben ik er, om tijdens de nacht voor hem te zorgen. We maken verder kennis en praten wat, ze wijzen me waar ik alles kan vinden en gaan naar bed.

Ik pak een stoel en ga naast meneer zitten. Hij vertelt over zijn vrouw die hij al zolang moet missen. Over zijn meiden, over zijn kleinkinderen en over de historie van het huis. Het zijn warme, dierbare verhalen. We kunnen het goed vinden, hij en ik. Na een poosje wordt het stil en is hij in een onrustige slaap gevallen. De rest van de nacht verloopt rustig, af en toe praten we wat, drinkt hij wat. Hij is niet bang, zegt hij, om het leven los te laten, want het is zo’n prachtig leven geweest.

Het is guur weer die vierde nacht, ik heb op mijn fiets de wind vol tegen. Met verwaaide haren sta ik voor de deur.

Zijn dochter doet openen haar blik oogt bezorgd. ‘Het gaat zo snel,’ zegt ze ernstig. Samen lopen we naar haar vader, stil ligt hij in bed, kalm en vredig. Hij glimlacht naar me. ‘Fijn dat je er bent, meisje.’ Zijn dochters lopen naar de keuken en zetten koffie. Ik vraag of hij verzorgd wil worden, opgefrist. Hij schudt zijn hoofd. ’Kom maar gewoon even zitten, op je vaste plek.’

Het duurt niet lang meer, ik zie het, die laatste nacht blijven we gezamenlijk bij hem zitten. In de daaropvolgende uren zien we het leven zijn lichaam verlaten, zacht en rustig. Ze huilen, met de armen om elkaar heen. ‘Dag pap, we houden zoveel van je.’

Ik regel wat ik regelen kan, zet thee, geef ruimte om te rouwen. Er worden talloze telefoontjes gepleegd, de schouwarts wordt gebeld, en familie wordt op de hoogte gesteld. Het is half drie inmiddels en de wereld slaapt. Ze halen herinneringen op, zijn dochters. Een fles witte wijn wordt ontkurkt, ze knuffelen mij en schenken ook voor mij een slok in een glas. Samen met mij willen ze proosten, op zijn leven. ‘Hij heeft op je gewacht, zeggen ze, hij wilde ook jou nog even gedag zeggen. Dank je wel, dat je er was, voor ons, voor hem. Ondanks ons verdriet, waren deze laatste dagen prachtig en dierbaar, ook dankzij jou.’ Het verwarmt me, deze prachtige woorden. Dit maakt waakzorg zo prachtig, het is pure rijkdom.

Ik zit op mijn fiets, het is half vier inmiddels en de straten zijn stil en verlaten. Langzaam fiets ik richting mijn warme bed en fijn naar mijn eigen gezin. Ik heb de wind in mijn rug en trappen hoeft bijna niet. Ik denk nog even aan de laatste dagen en hoe mooi het contact was. De warmte van de ontmoeting blijft en zo ook de herinneringen. Het maakt me elke keer weer een beetje rijker. Echt menselijk contact is onbetaalbaar.


Foto: Amsterdam bij nacht (foto Pexels/ Antone Adi)

Cynthia schreef een boek over haar ervaringen in de zorg. Nieuwsgierig?

https://www.uitjeervaring.nl/zorgliefde.html