Op Linked-In zagen we deze mooie post van Marcel Bak over het Zweedse fenomeen 'Döstädning': je spullen opruimen voor je sterft.

"Vorige maand opende ik de kast van mijn moeder. Jurken die ze al twintig jaar niet draagt, schoenen uit de jaren tachtig, dozen met spullen die ze zich niet eens herinnert. Ik dacht: ooit moet ik dit doen. Ooit sta ik hier, haar hele leven uit te zoeken, huilend en twijfelend wat ik moet bewaren of weggooien. Wensend dat ze het zelf had gedaan.

Margareta Magnusson, tussen de 80 en 100 jaar oud, schreef De zachte kunst van Zweeds opruimen voor je dood. In Zweden heet dat döstädning: je spullen opruimen vóór je sterft, zodat je familie dat niet hoeft te doen. Haar doel: je dierbaren mooie herinneringen nalaten, geen pijnlijke last."

Vijf lessen uit het boek:

1. Jouw spullen worden andermans last
   Na je dood staan je kinderen verdrietig en uitgeput tussen tientallen jaren aan spullen. Ze weten niet wat belangrijk was. Wat ze ook doen, ze voelen zich schuldig. Laat die last niet aan hen over.
2. Het meeste wil niemand hebben
   Je familie wil een paar betekenisvolle dingen, geen volle huizen. Waarom zou jij niet zelf beslissen wat weggaat en waar het naartoe gaat?
3. Opruimen is je leven herinneren
   Opruimen gaat niet over de dood, maar over je levensverhaal. Elk object roept herinneringen op. Begin klein en vraag: verdient dit zijn plek?
4. Sommige dingen moeten verdwijnen vóór jij dat doet.
   Spullen die je familie liever nooit zou vinden: ruim ze nu op. Bescherm hen tegen ongemak en pijn.
5. Je kunt het niet meenemen, dus geef het weg
   Geef spullen aan mensen die er blij van worden. Vertel de verhalen erbij. Zo wordt loslaten een nalatenschap.

Dit boek is kort, eerlijk en verrassend troostrijk. Begin nu. Terwijl je leeft. Maak van opruimen een daad van liefde. Je familie zal je dankbaar zijn.