Pleisterplek. Een rubriek -kort maar fijn- over dat ene dierbare plekje in je huis of je tuin of je auto of zomaar ergens onderweg, waar je even heel fijn herinnerd wordt aan degene die er niet meer is. Waar je regelmatig bij stilstaat en je weer even zorgeloos weet en voelt dat diegene nog bij je is. Deze aflevering vertelt Hilda Wessels over haar pleisterplek:

Licht en schaduw

Lente, hout en steen

Weerspiegeling van verleden

In het nu

Op de foto zie je mijn kleine pleisterplek.

De foto van mijn lieve Bert bij de Grand Canyon, waar een paar van onze meest dierbare herinneringen liggen. Twee keer hebben we een kleine blokhut gehuurd, waardoor we de zon konden zien ondergaan en weer opgaan. Bij de ondergaande zon zaten wij daar op een bankje. Niemand in de buurt. De allesomvattende ruimte om ons heen. We voelden allebei een bijzondere, diepgaande energie. Hij pakte mijn hand, en zei niets. Beiden geraakt.

Dat zie ik allemaal op de foto. Lievelingspetje, enorme grijns. En dat beetje ondeugd in zijn ogen. Die ondeugd hield hij tot een paar dagen voor zijn sterven. In het hospice was zijn humor snel bekend, en ik genoot ervan hoe hij de mensen die er werkten inpakte met zijn grapjes.Toen dat licht in zijn ogen verdween, was het tijd voor de sedatie, zoals afgesproken met de arts. Hij had aangegeven dat hij dat wilde wanneer communicatie moeilijker werd en ‘zijn hoofd het niet meer deed’. Zijn sterven, net als zijn leven, draaide om verbinding. Hij leefde ervoor, hij stierf met om hem heen diepe verbinding.

De foto stond op zijn kist tijdens de uitvaart en op de levenslijnquilt die ik had gemaakt, een paarse quilt, de kleur van de rouw. Achter de foto een schitterend bloemstuk, gemaakt door mijn schoonzus. Bert had het haar zelf gevraagd. ‘Niemand kan dat zoals jij’, zei hij. De liefde sprak door haar handen heen. Het stuk dennenboombast dat je ziet op de foto kwam uit hun eigen tuin. In de loop van de tijd trok het krom, waardoor het als het ware de foto van Bert omvat. Om het niet om te laten vallen heb ik er een stuk versteend hout opgelegd dat we kochten in Amerika. Nog zo’n mooie herinnering. Natuurlijk staat er een kaars bij, en even natuurlijk een vaasje met iets van het seizoen.

Bert ligt op de Natuurbegraafplaats, waar je niks mag neerleggen op het graf. Deze plek moet blijven zoals het nu is. Ik heb daar wat op gevonden: rondom in het bos groeit het pijpenstrootje. Iedere keer als ik bij hem ben dan maak ik daar een vlecht in. Ik zeg dan tegen mezelf, dat hij dan weet dat ik er ben geweest… Nu het pijpenstrootje aan het eind is, heb ik alle vlechten samengevoegd tot een kleine krans en die heb ik op zijn graf gelegd. Vlakbij groeit een wilg. Daar plukte ik de katjes.

Ik laat wat achter, en neem wat mee. Dat zet ik dan weer bij hem in ons huis. Verbinding. Onze liefde is er nog steeds. Ook al is de vorm waarin zij bloeit, anders geworden, verbonden blijven we denk ik altijd.

Inspirerend? De Carendredactie nodigt je uit om jouw pleisterplek te delen. Stuur een bericht naar redactie@carend.nl , dan nemen we contact met je op.