'Het overlijden van mijn vader kwam zeer onverwacht. Hij kreeg een herseninfarct terwijl hij nog volop in het leven stond. Na vier weken is hij op een revalidatie afdeling in een verzorgingshuis overleden, terwijl de focus juist lag op revalideren. Ondanks vier weken onzekerheid hebben we als familie in die tijd mooie nieuwe herinneringen gemaakt en oude herinneringen opgehaald. Mijn vader kon niks meer zeggen, maar liet met zijn blikken vaak merken dat hij wist waar we het over hadden. Er was een verpleegkundige, Rob, die precies zag wat we nodig hadden. Hij hielp mijn vader en ons op de momenten dat we niet goed konden duidelijk maken wat we voelden en vonden. Hij was onze steun en toeverlaat. 

Na het overlijden heb ik in de kast in de woonkamer een 'pleisterplaats' gemaakt. Een plek met waardevolle foto’s en spullen die me iedere dag weer aan mijn lieve vader herinneren. Regelmatig stof ik dit plekje af en praat ik even tegen mijn vader. Er gaat geen dag voorbij dat er zich geen situatie voordoet waarin mijn vader ter sprake komt. Het gemis en de leegte blijven terwijl de wereld om je heen door gaat. Ik zeg dan ook steeds opnieuw: “Iemand verliezen krijgt geen plekje, je groeit er omheen”.'