Vrouw, 59 jaar, uitgezaaide kanker, veel pijn. Samen met de huisarts bezoek ik haar thuis. Als de huisarts nog even wat doorneemt met de wijkverpleegkundige, loop ik vast met de echtgenoot naar de voordeur.

Daar hangt een fleece jas aan de kapstok met het logo van een bekend bedrijf dat tijdens Covid failliet is gegaan. Erachter hangt een kleiner exemplaar.

Ik wijs ernaar.

‘Hebt u daar gewerkt?’

‘Ja, vanaf mijn 16e. Mijn vrouw ook. We hebben elkaar daar ontmoet. Ik werkte er bijna 50 jaar toen alles kapot ging door die kut Covid en die kut kanker.’

‘Kwam ongeveer tegelijk?’

‘Ja, de baas heeft haar nog net op tijd in de ziektewet kunnen doen. Heeft de datum een beetje aangepast. Denk ik...’

‘Mooi toch?’

‘Jazeker, hele goede baas. Hij heeft het UWV ook een brief geschreven over ons. Of een mail ofzo. Dat we zulke harde werkers waren en nog wel meer dingen... weet ik niet precies.’

‘En toen?’

‘Toen moest ik op gesprek bij het UWV, was als de dood dat ik overal moest gaan solliciteren... wie wil mij nu hebben zo vlak voor m’n pensioen, maar ja, anderhalf jaar is nog lang dan... Die uitkeringsman zei dat ik maar één taak had en dat was goed voor mijn vrouw zorgen. Dat had mijn baas tegen hem gezegd. Hij zou het dan wel weer regelen met zijn baas, zei hij.’

‘Oh, prachtig.’

‘Ja echt, ik ben er nooit weer geweest bij dat UWV gedoe. Ben bij de voedselbank gaan werken, m’n oude baas beetje helpen met zijn tuin, de buurjongen met zn scooter opvoeren en dingen voor de kerk en zo.’

‘En verder?’

Ik trek mijn wenkbrauwen een beetje op.

Hij kijkt mij aan als een kind dat betrapt is bij de snoeppot...

‘Jazeker, ben er ook voor mijn vrouw. Maar die werd gek van me, dus vandaar dat ik ook buiten de deur al die dingen ben gaan doen.’

‘Denk dat dat nu even niet meer moet...?’

‘Het gaat nu hard he?’

‘Ja, het gaat nu hard. Ik denk dat ze u nu graag bij zich heeft.’

‘Dat denk ik ook.’

We namen afscheid. Een week later was ze overleden.

Dankzij een baas die de mens achter zijn werknemers zag én die ene man bij het UWV, die durfde af te wijken van het protocol, kregen deze mensen de ruimte die nodig was.

Ik denk dat dat vaker kan! Ik denk dat meer mensen individuele ruimte kunnen pakken om het goede te doen. Ook als dat eigenlijk niet mag van de organisatie. Die hoeven niet alles te weten :)