Hij was veertig jaar timmerman geweest. Misschien wel langer.

Hij vertelde dat pas bij ons tweede gesprek. Niet als iets groots. Meer als een detail dat bij zijn leven hoorde. Maar aan alles merkte je dat dat niet zo was. Hier lag een vakman. Een vakidioot. 

Ik vroeg ernaar. Hij vertelde dat hij altijd met hout had gewerkt. Hij hield van hoe het rook. Hoe het kraakte. Hoe je aan een plank kon voelen waar de nerf liep.

Zijn handen hadden het al verraden. Breed. Verdikt. Littekens over de knokkels. Nagels die nooit meer helemaal glad waren geworden. Handen die dingen hadden gemaakt.

De man was ernstig ziek. Uitgezaaide kanker. Hij lag half overeind in bed. Ademen kostte moeite. Praten ook. Maar zijn handen bleven bewegen. Ze lagen nooit stil. Soms streken ze over het laken, alsof hij iets glad wilde trekken dat er niet was.

Op een ochtend vroeg hij tijdens de visite of hij even mocht zitten.

Met hulp kwam hij overeind. Zijn voeten op de grond. Hij wees naar het nachtkastje. Het deurtje hing een beetje scheef.

“Dat zit niet goed.”

Ik zei dat het niet uitmaakte. Dat we de technische dienst konden bellen. Maar hij schudde zijn hoofd. Hij wilde beter kijken.

De verpleegkundige vond ergens een kleine schroevendraaier. Hij pakte hem vast met beide handen. Boog voorzichtig voorover. Zijn ademhaling versnelde. Ik maakte me er zorgen over, maar hij sloeg mijn commentaar in wind. Hij zette de punt op de schroef. Draaide. Heel langzaam. Nog een slag. En nog één.

Het deurtje sloot weer recht. Hij streek met zijn hand over het hout. Even. Alsof hij controleerde of het goed was. Niemand zei iets. We stonden het allemaal roerloos gade te slaan.

Hij keek. Knikte. Ging weer liggen. Doodmoe. Benauwd. Maar met een glimlach.

“Zo. Ook weer ee'm gepiept,” zei hij met een overduidelijk Noord-nederlands accent

Niet lang daarna ging hij achteruit. Een dag later overleed hij.

Maar als ik aan hem denk, zie ik hem niet in dat bed. Ik zie niet het zuurstof. Niet de vermoeidheid.

Ik zie vooral die grote handen.
En dat kastje, dat nu weer recht hangt.

Nog één keer iets maken.
Nog één keer iets rechtzetten.

Deze column verscheen ook op LINDA online.