Het slaapverhaal De reis met de kleine vlieg heeft me door de moeilijke nachten heen geholpen. Zeker in de eerste maanden na het horen van de diagnose. Ik wilde de woorden ‘longadenocarcinoom, stadium 4’ vastpakken om te voelen of het écht is. Of ik het nu goed gehoord heb of dat het aan iemand anders werd verteld.
En waarom overkomt me dit? Is het mijn eigen schuld?

Het slaapverhaal De reis met de kleine vlieg gaat over een meisje die het verlies van een vriendin niet kan begrijpen. Ze wil deze vriendschap niet verliezen. Ze is vaak met de toekomst bezig en heeft vele vragen.
Op de schouder van het meisje zit de kleine vlieg, die met haar meereist. Hij luistert naar haar vragen en naar haar problemen. Maar bovenal geniet hij op haar schouder van elk moment van de dag. Luisterend naar de vogelgeluiden en de wind deint hij mee op haar schouder.

Ik voel een verbintenis met het meisje. Ik wil ook begrijpen waarom ik zomaar ineens ziek ben geworden en dus denk ik erover na: wat kan de reden zijn? En….. ik kan het antwoord niet vinden. Ondanks dat ik veel aandacht heb besteed aan mijn gezondheid, heb ik toch een ongeneeslijke ziekte.
In medische termen wordt het ‘pech’ genoemd, iets waar ik in het begin boos over werd, want wat moet ik daarmee? Lekker gemakkelijk om dat zo te zeggen, maar de gevolgen zijn voor mij desastreus.

Het meisje rust even uit in de schaduw bij de wonderboom, die veel levensvragen van mensen aanhoort.
‘Weet jij het antwoord op mijn vraag?’, vraagt het meisje hoopvol.
‘Ik weet alle antwoorden’, zegt de boom, met zijn diepe en ondoorgrondelijke stem. Het meisje gelooft hem meteen.
‘Waarom is míj dit overkomen?’, vraagt het meisje.
‘Ik weet het niet’, zegt de wonderboom uiteindelijk.
‘Maar je zei dat je alle antwoorden wist’, zegt het meisje.
‘Dat klopt’, zegt de wonderboom, ‘en dit is het antwoord op je vraag. Het is misschien niet het antwoord wat je verwachtte, maar het is wél het goede antwoord. Daar ben ik zeker van. Hoe meer je erover nadenkt hoe verder je verdwaald raakt in je eigen denkwereld. En een antwoord vind je niet.’

Dit maakte voor mij duidelijk dat ik de waarom-vraag los kon laten. Door het luisteren naar dit verhaal voel ik meer tederheid en het helpt me om de tranen te laten komen.
Ik kan het even laten zijn zoals het is, zoals de kleine vlieg op de schouder van het meisje.

Ik ben Denia, 55 jaar en woon samen met mijn lieve man in Noord-Brabant. Ik voel me een trotse moeder van onze zoon en dochter. Begin 2024 kreeg ik de diagnose longadenocarcinoom, Stadium 4. Het gaat om een EGFR-mutatie exon 21 met uitzaaiingen op meerdere plaatsen in het lichaam. Ik hou van wandelen, gesprekken met diepgang en heb sindsdien mijn passie voor schrijven ontdekt. Schrijven geeft me een vrij en blij gevoel.

Foto Denia: Geertjes Photography