Het zou alle wonden helen. Soms heb je er te veel van, meestal krijg je er te weinig van. Maar man, wat kan hij meedogenloos zijn: tijd. Het is een terugkerend item bij ouders die ik namens Stichting Komma interview.

Een jaar, kwartaal of maand terug was er nog niets aan de hand. En nu? De kaarten zijn de andere kant op gevallen. Waar de tijd zich eerst eindeloos uitstrekte, als een luie kat op een warme vensterbank, is het einde ervan nu ineens duidelijk in zicht. Ver vooruit kijken in die tijd, in de glazen bol, dat is er niet meer bij. De tijd stopt voor deze papa’s en mama’s. Over een paar weken, maanden of – hopelijk – jaren.

Ieders tijd is eindig. Maar wanneer je ineens weet hoe eindig, verandert alles. Je staart je blind op die rap naderende horizon, met alle kopzorgen en gebroken nachten van dien. Je verzet je met alles wat je in je hebt tegen het verstrijken van de tijd, al voelt het alsof je vol overgave in tegengestelde richting een roltrap op holt. En ondertussen gaat de tijd gewoon z’n eigen gang. De tijd tikt door.

Als interviewer bij Stichting Komma heb ik ook te dealen met tijd. Ik voel me vaak als een soort reisleider naar een tijd die ik niet ken. Ik neem ouders mee terug naar het verleden, terug in hun eigen tijd. Samen stappen we in de tijdmachine en we vertrekken: eerst naar het prilste begin. Als onbezorgde kleuter, rollend door zand, gras en sneeuw. Dan: de lievelingsjuf. De ondeugendste streek. Het eerste vriendje, de eerste keer op stap, de eerste grote tegenslag, de eerste zelfgereden autorit naar overal en nergens. De trouwdag, de zwangerschap, de eerste jaren als gezin. We plukken en peuteren aan die tijd; zoomen in op wat mooi was, typerend en tekenend, maar net zo goed op wat moeilijk en leerzaam bleek.

Doortikken: daar is de tijd koning in. En ondertussen hoop ik vurig dat dat doortikken na ons bezoek wat minder meedogenloos voelt. Door onze reis, terug in de tijd die achter je ligt. Vastgelegd in woord én beeld, zodat de kinderen erbij kunnen. Altijd.

Stichting Komma helpt ongeneeslijk zieke ouders hun levensverhalen kosteloos vast te leggen in een interview op beeld. Als blijvende herinnering voor hun kinderen en naasten. Sander de Hosson, longarts en mede-oprichter van Carend, is ambassadeur van Stichting Komma.