‘Ik snap het niet’ zegt hij. ‘Ineens lig ik hier. Hoe kan dat nou?’ Het is het eerste wat hij zegt na zijn na zijn opname in het verpleeghuis; een vraag die hij nog vaak zal herhalen. Net in de 80 en stikbenauwd door zijn COPD wordt hij bij ons opgenomen. Hij vertelt hoe zijn leven nog maar kortgeleden aan een zijden draadje hing door een bloedvergiftiging. De laatste in een reeks gezondheidscrises, begrijp ik uit zijn dossier. Hij vertelt hoe eerder de tandarts zijn leven redde door bij toeval de kanker in zijn kaak te ontdekken. Dat hij na de operatie opnieuw moest leren praten en eten. Dat hij veel gewicht verloren heeft. Dat hij niet meer lopen kan. Hij hoeft het niet uit te leggen: graatmager is hij en elke keer als ik hem verzorg, schrik ik opnieuw. Hij hoopt dat hij bij ons wat op zal knappen. Thuis ging het nog, zegt hij. Als hij weer kon lopen, zou zijn vrouw hem misschien nog kunnen verzorgen. Ik ben stil. Ook hij wordt stil. Ik hoef hem niet te vertellen dat hij niet meer naar huis kan. Hij weet het wel. 

In de dagen die volgen, hoor ik dat meneer wel erg veel belt. Benauwdheid, angst. Zorgen om zijn saturatie. We passen het medicatiebeleid aan en doen ons best hem gerust te stellen. Maar wat we ook proberen, opknappen doet hij niet. Dagen ligt hij op bed. Afleiding met de radio aan, een praatje maken. Het doet weinig. Het bellen blijft, ook ‘als er niets aan de hand is’. De verpleging lijkt er moedeloos van te worden. Als zijn bezoek op een middag weg is, vraag ik hem hoe hij het gehad heeft. Hij kijkt weg. Ik zie hoe tranen over zijn wangen rollen. ‘Ik heb geen toekomst meer’ zegt hij. En na een korte stilte: ‘Mijn zwager was er net. Hij heeft het over voetbal en Max Verstappen. Vroeger vond ik dat leuk, maar… het interesseert me niet meer. Ik ga dood. En mensen blijven maar doorpraten. Ik word er zo moe van.’ 

Samen met zijn vrouw voeren we een gesprek over de komende periode. Niet over medische zaken, maar over wat voor hen echt belangrijk is. Het antwoord is eenvoudig: samen zijn. Dat is alles. We gaan op zoek naar een hospice in zijn oude woonplaats; dichtbij zijn vrouw, met vrijwilligers, met warme zorg. En we hebben geluk: al snel komt er een plaats vrij. Om de tijd tot de verhuizing (letterlijk) te overbruggen regelen we een koppelbed. Enkele dagen later tref ik hem in bed aan samen met zijn vrouw. ‘Veel beter!’ antwoordt hij als ik vraag hoe het nu is. Zijn vrouw knikt lachend. En ook de verpleging is positief: hij belt minder, de benauwdheid neemt af, de nachten zijn rustig.…

Rouw is een permanente bewoner van het verpleeghuis. Ze kent vele vormen en gedaanten. Vaak herkennen we haar niet. We zien prikkelbaarheid of claimend gedrag en proberen dat met praatjes en koffie te sussen. Maar rouw laat zich niet negeren. Het wordt tijd dat we dat onder ogen zien. We zorgen niet voor mensen die ziek zijn, we zorgen voor mensen die ziek zijn en in de rouw.

Verlies en rouw raken iedereen, en juist in de zorg komen professionals deze thema’s dagelijks tegen. Manu Keirse, pionier in de palliatieve zorg en expert in rouwverwerking komt opnieuw bij ons spreken over dit onderwerp in het webinar 'Rouw' op twee maart 2026. Meer informatie? Inschrijven? Klik hier