In de rubriek 'Die ene palliatieve patiënt' vertelt een zorgverlener over een patiënt die indruk heeft gemaakt of een nieuw inzicht heeft gegeven. Deze aflevering met Astrid de Jager, verpleegkundige in een ziekenhuis:

‘Een van de patiënten die ik nooit zal vergeten is een 42-jarige vrouw met borstkanker in het eindstadium. Ze had veel pijn en was benauwd en zat aan de maximale dosis morfine waarbij je nog wakker blijft. We hadden met haar besproken dat het enige wat we nog konden bieden palliatieve sedatie was.

Mevrouw wilde dat nog niet. Wat daarbij meespeelde was dat haar partner en zoon in het buitenland zaten. Ze hadden de tijd die mevrouw nog restte wat overschat. We hebben geregeld dat ze met spoed een vlucht konden krijgen. Dat was best lastig want alle vluchten zaten vol. Mevrouw gaf daarna aan dat ze nog graag zou willen trouwen. Haar behandelend arts zei dat dit wel mogelijk was maar dat de bruidegom dan wel heel snel moest arriveren. Dat lukte.

Onze maatschappelijk werker regelde met de afdeling burgerzaken dat er met spoed een trouwerij kon plaatsvinden in het ziekenhuis. Dat had ook wat voeten in de aarde. Niet vanwege de benodigde papieren of andere regelzaken maar de enige beschikbare ambtenaar van de burgerlijke stand had zelf borstkanker en dit kwam wel erg dichtbij. De maatschappelijk werker heeft die ambtenaar ook ondersteuning geboden zodat zij in staat was om het huwelijk te voltrekken.

Het was te pijnlijk voor mevrouw om een trouwjurk aan te trekken en ze kon ook niet meer vervoerd worden naar een andere, meer sfeervolle, plek. We hebben een kapel bij het ziekenhuis maar dat lukte dus niet. We haalden het andere bed weg en versierden haar kamer mooi zodat het er toch leuk uitzag. De familie zorgde voor een prachtige omslagdoek en maakten haar mooi op. De kinderen waren bij de plechtigheid en ook de zussen en broers van mevrouw. Het was mooi en ontroerend. De kersverse echtgenoot bleef uiteraard slapen. Dat de ambtenaar dit huwelijk toch voltrok vond ik heel stoer. Na afloop heeft de maatschappelijk werker nog even met haar gezeten.

Het allermooiste vind ik dat mevrouw nog anderhalve dag op een roze wolk heeft geleefd. Ze had minder pijn. Daarna ging het snel bergafwaarts en werd de palliatieve sedatie gestart. Kort daarna is ze overleden.’

Elke dag sterven er in Nederland ongeveer 500 mensen. In hun laatste levensfase worden ze vaak bijgestaan door artsen en verpleegkundigen. Hun verhalen zijn door schrijvers Gertien Koster en Jos Schuring verzameld in het boek 'Die ene palliatieve patiënt vergeet ik nooit meer'. Jos en Gertien doneren hun deel van de opbrengst aan Stichting Komma.