In de rubriek 'Die ene palliatieve patiënt' vertelt een zorgverlener over een patiënt die indruk heeft gemaakt of een nieuw inzicht heeft gegeven. Deze aflevering met Inge van Drongelen, huisartsenpraktijkmanager:

Ik denk nog regelmatig terug aan een patiënt die ik ken uit de tijd dat ik als verpleegkundige op een dialyseafdeling werkte. Hij was een gepensioneerde dierenarts. Een fijne man. Hij had altijd hard gewerkt en was een betrokken inwoner van het dorp waar hij woonde. Hij was eind zeventig en kon niet getransplanteerd worden. Het is inmiddels lang geleden; tegenwoordig gaan veel dingen anders bij het dialyseren.

Ik had echt een klik met deze patiënt. We voerden lange gesprekken, over de natuur, maar ook over hoe hij in zijn vak met dieren omging en hoe hij die, indien nodig, uit hun lijden verloste. Hij zei dat hij door zijn werk goed besefte dat het leven eindig is. Soms bleef ik wat langer om nog even met hem te kunnen praten, ook over onderwerpen die in mijn eigen leven speelden. Ik vind het waardevol om het verhaal van patiënten te kennen. Op de dialyseafdeling was daar ook ruimte voor.

We spraken over het sterven zelf; dat deed hij niet met iedereen. Voor mij was dat ook heel waardevol. Destijds bouwden artsen ook op verpleegkundigen: we brachten slecht nieuws samen. Tegenwoordig zijn jonge artsen veel meer geschoold in het voeren van gesprekken over stoppen met dialyseren en daarmee over het levenseinde. Ik vind het mooi dat palliatieve zorg in de breedte meer bespreekbaar is geworden.

Meneer had een kleine familie: een echtgenote en een dochter. Op een gegeven moment nam hij het dappere besluit om te stoppen met dialyseren, omdat hij vond dat er onvoldoende kwaliteit van leven was. Dat was geen gemakkelijke beslissing. Veel dialysepatiënten gaan door voor hun partner of kinderen. Ik vond het interessant om te zien hoe dit besluitvormingsproces bij deze man verliep. Hij stak zijn kop niet in het zand, had er vrede mee en vond dat hij al heel wat reservetijd had gekregen.

Meneer wilde over zijn eigen leven beschikken en redde het fysiek niet meer om drie keer per week vier uur naar het ziekenhuis te komen. Dialysepatiënten overlijden vaak aan iets acuuts, maar bij deze man was dat niet zo. Doordat hij gestopt was met dialyseren, wisten we dat het niet lang zou duren. Ik heb afscheid van hem genomen en hij is rustig weggegleden. Ik was aanwezig bij zijn uitvaart. Het was op een mooie plek en het was prachtig weer. Je kon hem bij wijze van spreken bijna horen lachen. Het was gegaan zoals hij het wilde.

Jouw verhaal hier? Stuur een bericht naar redactie@carend.nl, dan nemen we contact met je op.