In de rubriek 'Die ene palliatieve patiënt' vertelt een zorgverlener over een patiënt die indruk heeft gemaakt of een nieuw inzicht heeft gegeven. Deze aflevering met Diny Mazier, verpleegkundige in een hospice.

'Ik ben verpleegkundige in een hospice. Na een intensieve dienst vind ik het altijd fijn om in de auto, onderweg naar huis, nog even na te mijmeren over de dag. Ik vind het mooi om mensen te begeleiden in de stervensfase. Even een hand op iemands schouder leggen, er zijn voor de ander en een luisterend oor bieden. Ik voel me een gezegend mens dat ik dit werk mag doen.

Momenteel verblijft er een 76-jarige vrouw in ons hospice met wie ik een bijzonder contact heb. Ze heet Saskia en is een echte Brabantse maar woont al lange tijd op de Veluwe. Daar heeft ze eigenlijk nooit kunnen wennen. Ze belandde vanwege een heupoperatie in het ziekenhuis en verliet het met de diagnose kleincellige longkanker met metastasen. Er volgde een rollercoaster aan emoties. Ze is opstandig en boos en vraagt zich af waarom haar dit overkomt. Ze zegt: “Ik wil nog niet dood, ik wil leven. Ik heb nog zoveel om voor te leven.”

Mijn eerste vragen aan een nieuwe gast zijn altijd wat moet ik van u weten om goed voor u te kunnen zorgen en wie of wat is belangrijk voor u?  Ik vraag ook waar de gast zijn of haar kracht vandaan haalt. Dan komen de levensverhalen en luister ik en luister ik nog eens. En daarna nog eens, zoals Manu Keirse het zo mooi zegt.

Saskia is de helft van een tweeling, ik ben dat zelf ook. Ik weet niet hoe het is als je tweelingzus sterft maar ik weet wél wat het is om een van een tweeling te zijn en juist dat raakt me. Saskia vertelde me over haar tweelingzus Rineke. Zij stierf tien jaar geleden. “Ik mis haar zo, ik heb elke dag nog verdriet”, zei Saskia. Ze vertelde me dat zij en haar zus een twee-eenheid waren en dat de kinderen van haar tweelingzus voelen als haar eigen kinderen. Ze zijn haar alles en ze wil er voor hen zijn. Ze vertelde ook dat haar leven niet over rozen is gegaan en dat ze nu dus opstandig is. Ik heb tegen haar gezegd dat die boosheid er mag zijn en dat er daarna mogelijk ruimte komt voor andere emoties. Ze wil zo graag eens echt huilen maar dat lukt niet. Ik heb haar gevraagd of er ooit ruimte was voor haar tranen. Ze antwoordde dat daar niet om gevraagd werd. Ze ging maar door en cijferde zichzelf weg. We hebben nog even doorgepraat over de niet gehuilde tranen en ik merkte op dat die nu een verstikkend effect lijken te hebben op Saskia. Dat uit zich in een band om haar maag, hartkloppingen en benauwdheid. Ik heb Saskia uitgelegd dat emoties vragen om aandacht, om voelen en ervaren en doorleven. “Laat die nooit gehuilde tranen er nu maar zijn. Je hebt altijd gegeven en de ander op de eerste plaats gezet en jezelf op de laatste. Nu gaat het om jou, om wie of wat belangrijk is in dat laatste stukje van je leven. Je mag je lege handen ophouden en alleen nog maar ontvangen.”

Mijn oog viel op een boekje op haar nachtkastje. Het heet “Ik zal er zijn.” Ze had het gekregen van haar zus. Ik vroeg haar of ze het lied van Kinga Ban ook kent met de gelijknamige titel. Ik zag dat Saskia geëmotioneerd raakte en vroeg haar wat haar raakte. Ze zei: “Onze lieve Heer heef mij altijd wel gezien.” Sindsdien lezen mijn collega’s en ik op verzoek van Saskia stukjes uit het boek voor. We zien dat het haar goed doet. Ik heb Saskia gevraag dof het klopt dat dat zij soms even van haar hoofd naar haar hart afdaalt. En dat er dan meer rust is. “Ja, daar hedde gij gelijk in”, is haar antwoord. Ik vind het bijzonder om te zien hoe Saskia dit proces van het leven loslaten doorleeft. Ze voelt dat haar krachten minder worden en het sterven dichterbij komt. En dat kan bestaan naast haar wens om nog niet te sterven.

Soms heb je een bijzondere klik met een gast, dat ervaar ik bij Saskia, Één van een tweeling zijn, een twee eenheid, genoeg hebben aan één woord, dat delen we. En mede daarom raakt het me.'

Een aantal verhalen uit deze rubriek, geschreven door journalisten Gertien Koster en Jos Schuring, zijn verzameld in het boek 'Die ene palliatieve patiënt vergeet ik nooit meer'. Wanneer je via boekhandel Riemer een boek van de speciale 'Carend pagina' aanschaft, draag je direct bij aan het werk van stichting Samen Carend: 10% van de omzet wordt afgedragen aan de stichting. Zo help je mee aan een toekomst waarin zorg niet alleen draait om systemen en productie, maar vooral om aandacht, kwaliteit, compassie en menselijkheid. 

Jouw verhaal over die ene palliatieve patiënt hier? Stuur een bericht naar redactie@carend.nl, dan nemen Gertien en Jos contact met je op.