In de rubriek 'Die ene palliatieve patiënt' vertelt een zorgverlener over een patiënt die indruk heeft gemaakt of een nieuw inzicht heeft gegeven. Deze aflevering met Cindy Derks, verpleegkundige in een hospice.

'Op de afdeling waar ik werk woonde een dame van 81 jaar oud. Een harde vrouw die eigenlijk nooit een vriendelijk woord had. Ze was verbitterd tot op het bot en reageerde naar ons vaak boos en zelfs agressief. Spullen waar ze bij kon gooide ze regelmatig naar het hoofd van degene die haar verzorgde. Het was iedere dag een uitdaging om iemand te vinden die vrijwillig voor haar wilde zorgen, je kwam er namelijk niet weg zonder kleerscheuren of beledigingen.

Toch lukte het me om langzaam wat dichterbij te komen. Dat ze dementerend was speelde ook mee bij de agressie, dat maakte een band opbouwen niet makkelijk. Toch was ik ervan overtuigd dat mijn oprechtheid werd gevoeld door deze dame. Gevoel zegt immers meer dan duizend woorden. Voorzichtig mocht ik haar verzorgen. Angst voor pijn verergerde haar boosheid. Ik had veel geduld en was een van de weinigen die haar kon verzorgen.

Mevrouw kreeg nooit bezoek. Ik ontdekte dat ze geen contact meer had met haar kinderen, een zoon en een dochter. Ruzies waren de oorzaak en koppigheid van beide kanten zorgden ervoor dat het contact nooit was hersteld. Toen mevrouw op sterven lag bleef ik aan haar zijde. Ze wilde graag haar kinderen zien om hen te vertellen dat ze spijt had van wat er gebeurd was en gezegd was. Ze wachtte echt op hen. Dit is een van de naarste sterfbedden die ik heb meegemaakt. Mevrouw bleef vechten en bleef hoop houden dat haar kinderen zouden komen. Het werd een lijdensweg, haar ledematen verkleurden, eerst de benen en daarna de armen. Ze kon niet meer praten en keek me alleen maar aan.

Ik heb uiteindelijk de zoon gebeld en hem gevraagd of hij het over zijn hart kon verkrijgen om langs te komen, zijn moeder wilde hem zo graag zien. Ze had zoveel spijt van de verloren jaren en vocht daardoor nu tegen de dood. De zoon en dochter waren onvermurwbaar en gaven aan pas te komen na het overlijden. Voor spijt was het te laat.

Ik ben na dat telefoongesprek bij mevrouw gaan zitten en nam haar donkerblauw verkleurde hand in de mijne. Ik heb haar verteld dat ik haar zoon had gebeld en ook wat zijn antwoord was. Ze huilde stille tranen en blies na een heftige huilbui haar laatste adem uit. Haar hand lag nog in de mijne, bij mij liepen de tranen over mijn wangen.

Spijt op het sterfbed kan zo pijnlijk zijn. Ik weet natuurlijk nooit wat er heeft gespeeld tussen mensen. Ik oordeel dan ook niet maar vind echt dat iemand niet alleen mag sterven.’

Carend en Alzheimer Nederland organiseren samen het Congres over Dementie en Palliatieve Zorg. Het congres vindt plaats op 30 september 2026 in Van der Valk Utrecht van 13.00 uur - 17.45 uur. Meer informatie en aanmelden? Klik hier

Een aantal verhalen uit deze rubriek, geschreven door journalisten Gertien Koster en Jos Schuring, zijn verzameld in het boek 'Die ene palliatieve patiënt vergeet ik nooit meer'. Wanneer je via boekhandel Riemer een boek van de speciale 'Carend pagina' aanschaft, draag je direct bij aan het werk van stichting Samen Carend: 10% van de omzet wordt afgedragen aan de stichting. Zo help je mee aan een toekomst waarin zorg niet alleen draait om systemen en productie, maar vooral om aandacht, kwaliteit, compassie en menselijkheid. 

Jouw verhaal over die ene palliatieve patiënt hier? Stuur een bericht naar redactie@carend.nl, dan nemen Gertien en Jos contact met je op.