Journalist, schrijver, columnist en activist Karin Spaink is op vrijdag 8 mei 2026 overleden. Ze werd 68 jaar. Haar overlijden maakte zij zelf bekend in een laatste blogpost, getiteld Exit Spaink – mijn allerlaatste stukje. De openingszin is even helder als aangrijpend: “Als alles volgens plan is verlopen, ben ik vanochtend overleden.”
Spaink overleed op een zelfgekozen moment, in aanwezigheid van haar naasten. Zij leed sinds 1986 aan multiple sclerose. Na een ernstige MS-aanval in 2023 ging haar gezondheid verder achteruit. In haar laatste tekst beschrijft ze hoe haar wereld steeds kleiner werd, hoe vanzelfsprekende handelingen opnieuw logistieke vraagstukken werden en hoe afhankelijkheid steeds dichterbij kwam.
Karin Spaink schreef ruim duizend columns voor Het Parool en mengde zich jarenlang in publieke debatten over privacy, ziekte, feminisme, seksuele diversiteit, internetvrijheid en lichamelijke autonomie. Ze was mede-oprichter van Bits of Freedom en schreef meerdere boeken, waaronder Vallende vrouw, over leven met MS, en De benenwagen, over de Canta, het gehandicaptenvoertuig waarmee ze zich jarenlang door de stad bewoog.
Wie haar werk las, zag telkens dezelfde onverzettelijkheid terug. Spaink verzette zich tegen simplistische opvattingen over ziekte, tegen het idee dat een ziek lichaam vooral een kwestie van mindset zou zijn, en tegen de neiging om lichamelijk lijden weg te praten. Ze schreef openlijk over MS, borstkanker, depressie en lichamelijke achteruitgang, maar nooit op een manier die medelijden vroeg. Eerder dwong ze de lezer om beter te kijken. Naar ziekte. Naar afhankelijkheid. Naar macht. Naar taal.
Ook in haar laatste tekst houdt ze zelf de regie. Niet alleen over haar sterven, maar ook over het verhaal daarover. Ze schrijft niet vanuit sentiment, maar vanuit precisie. Ze wilde zelf haar grens bepalen. Die grens had ze nu bereikt. Daarmee is haar laatste blogpost meer dan een afscheidsbrief. Het is ook een laatste publieke daad van iemand die haar leven lang schreef over zelfbeschikking, waardigheid en het recht om niet door anderen te worden ingekaderd.
Voor de palliatieve zorg raakt haar overlijden aan een grote en kwetsbare vraag: hoe blijven we luisteren naar mensen die hun grens voelen naderen? Niet om hun keuze kleiner te maken. Niet om die keuze groter te maken. Maar om te begrijpen wat iemand bedoelt wanneer hij of zij zegt: tot hier.
Karin Spaink bleef tot het einde Karin Spaink: scherp, eigenzinnig, taalvast en zelf aan het woord. Haar laatste tekst is indrukwekkend omdat deze treffend raak is. Alleen iemand die haar leven overziet, haar grens benoemt en haar afscheid zelf formuleert.
Foto: Wikipedia.
