In deze nieuwe rubriek 'Kijk hier eens naar' delen we artikelen, verhalen, podcasts, boeken of initiatieven die ons raken, aan het denken zetten of iets toevoegen aan het gesprek over palliatieve zorg, rouw en het levenseinde. Deze week een blog van journalist Chris Klomp die ons raakte.

"Het is nu ongeveer drie maanden geleden dat ik te horen kreeg dat ik ongeneeslijke kanker heb en terminaal ben. En doorgaans gaat het prima met mij. Ik ben een nuchter mens en accepteer dat ik ga sterven. Het scheelt ook dat ik een heel mooi leven heb gehad en nog steeds heb. Bovendien slaan de behandelingen (voorlopig) heel goed aan. Maar de laatste dagen gaat het niet zo goed met mij. Ik denk namelijk steeds vaker: godverdomme, ik ga gewoon dood. Wat kut.

Nou gaan wij natuurlijk allemaal op een gegeven moment dood, dus zo boeiend is dat nou ook weer niet. Feitelijk zijn we allemaal terminaal,  maar ik ben nu 54 jaar en ik had eigenlijk niet verwacht nu al bezig te moeten zijn met de dood. Met een crematie. Met een op te stellen euthanasieverzoek omdat ik niet als kasplantje wil wachten op het einde.

Hell no."

Soms kom je een tekst tegen die precies raakt aan iets waar we in de palliatieve zorg dagelijks mee te maken hebben, maar waar nog altijd te weinig taal voor is: levende rouw.

Rouw begint niet altijd pas na het overlijden. Meestal begint rouw al veel eerder. Wanneer het lichaam verandert. Wanneer de toekomst kleiner wordt. Wanneer plannen niet meer vanzelfsprekend zijn. Wanneer iemand nog leeft, maar het leven zoals het was langzaam verdwijnt.

Chris Klomp schreef daar een indringende en persoonlijke tekst over. Niet als theorie, maar van binnenuit. Over ziek zijn, verlies, angst, liefde en het zoeken naar houvast terwijl alles verschuift.

Een stuk dat raakt — en dat laat zien waarom aandacht voor rouw al tijdens het leven zo belangrijk is.

Wij raden onze volgers dit artikel zeer aan. 

Lees hier zijn tekst over levende rouw.

Foto: Chris Klomp