Een kwetsbare man met dementie, hart- en nierfalen wordt in het weekend opnieuw per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Terwijl er duidelijke afspraken lagen: hij zou thuis verzorgd worden en waarschijnlijk op korte termijn overlijden.

De zaalarts die maandagochtend contact opneemt, begrijpt het niet. Er klinkt irritatie. Waarom is deze patiënt toch weer opgenomen?

Later die dag volgt de ontslagbrief. Er zijn opnieuw onderzoeken verricht: bloedonderzoek, een echo, een scan. Op de vraag waarom, blijft het even stil.
“Maar dan ís hij al in het ziekenhuis,” klinkt het uiteindelijk.

En dus gaat het door.

Het is een herkenbaar patroon, beschrijft huisarts en columnist Danka Stuijver in een indringende reflectie op Linked-In. Overbehandeling ontstaat zelden door één verkeerde beslissing. Het is een opeenstapeling van kleine, begrijpelijke keuzes. Nog een opname. Nog een onderzoek. Nog een poging.

Stuk voor stuk verdedigbaar. Samen soms niet meer.

In een zorgsysteem waarin doorgaan vaak de veiligste optie lijkt, is stoppen ingewikkeld. Niet alleen medisch, maar ook juridisch en emotioneel. Defensief handelen speelt daarin een rol: liever nog één keer kijken, dan iets missen.

Dat maakt het vraagstuk van overbehandeling zo ongemakkelijk. Want vrijwel iedere zorgverlener herkent het. En weet tegelijkertijd dat het moeilijk is om het anders te doen.

Juist daarom onderstreept deze casus het belang van proactieve zorgplanning en heldere communicatie. Afspraken maken is één stap. Ze vasthouden, juist op kwetsbare momenten zoals in het weekend of bij acute verslechtering, blijkt vaak de grootste uitdaging.