Dit Pinksterweekend, van zaterdag 23 tot en met maandag 25 mei 2026, vindt de 35ste editie van de Roparun plaats. Meer dan tweehonderd teams leggen dag en nacht ruim 550 kilometer af, via een Franse en een Nederlandse route, met één gezamenlijk doel: geld ophalen voor palliatieve zorg voor mensen met kanker. Op Tweede Pinksterdag finishen de teams in Rotterdam, dit jaar weer op de Coolsingel.

De Roparun is geen gewone hardloopwedstrijd. Het is een non-stop estafetteloop waarin lopers, fietsers, chauffeurs, verzorgers, masseurs, cateraars, navigators en vrijwilligers samen optrekken. Teams starten vanuit Frankrijk of vanaf Vliegveld Twenthe bij Enschede en werken zich, vaak met weinig slaap en veel onderlinge afhankelijkheid, richting Rotterdam. Onderweg worden zij in dorpen en steden opgewacht door doorkomstcomités, muziek, spandoeken en mensen langs de kant.

Achter die sportieve prestatie ligt een boodschap die naadloos aansluit bij de kern van palliatieve zorg. Stichting Roparun vat die al jaren samen in het motto: “Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven.” De opbrengst gaat niet naar onderzoek, maar naar projecten die de kwaliteit van leven van mensen met kanker en hun naasten verbeteren. Denk aan hospices, wensambulances, vakanties, activiteiten, haarwerken en andere voorzieningen die comfort, nabijheid en waardigheid mogelijk maken.

De impact van de Roparun is groot. Sinds het ontstaan van de organisatie is er bijna 100 miljoen euro opgehaald voor goede doelen, instellingen en projecten die bijdragen aan de levenskwaliteit van mensen met kanker. De vorige editie, in 2025, bracht ruim 4,7 miljoen euro op. Dat bedrag kwam ten goede aan organisaties die zich inzetten voor dezelfde missie: het leven van mensen met kanker waar mogelijk draaglijker maken.

Juist daarom is de Roparun meer dan een evenement. Het is een zichtbaar pleidooi voor palliatieve zorg. Voor zorg die niet alleen kijkt naar ziekte, behandeling of overleving, maar naar wat er nog mogelijk is wanneer genezing niet meer kan. Naar comfort. Naar aandacht. Naar betekenisvolle momenten. Naar de wens om nog één keer ergens naartoe te gaan, nog één keer samen te zijn, nog één keer iets te beleven dat niet door ziekte wordt bepaald.

Voor veel deelnemers is de Roparun ook persoonlijk. Bijna iedereen kent iemand die met kanker te maken kreeg. Een ouder. Een partner. Een vriend. Een collega. Iemand die beter werd, of juist niet. Tijdens de Roparun krijgt die betrokkenheid een vorm: kilometers maken, acties organiseren, geld ophalen, elkaar onderweg overeind houden. Niet om de dood weg te duwen, maar om het leven dat er nog is zo goed mogelijk te ondersteunen.

Als de teams maandag Rotterdam binnenkomen, is dat daarom niet alleen een sportieve finish. Het is ook een aankomst vol emotie. Van vermoeidheid, opluchting, tranen, herinneringen en trots. De Roparun laat zien wat palliatieve zorg in de kern is: niet opgeven, maar anders vasthouden. Niet genezen, maar verzachten. Niet alleen dagen tellen, maar dagen vullen met zoveel mogelijk leven.

Lees ook: 'Lisanne Spaander schrijft jubileumlied voor 35 jaar Roparun' via deze link.