Pleisterplek. Een rubriek -kort maar fijn- over dat ene dierbare plekje in je huis of je tuin of je auto of zomaar ergens onderweg, waar je even heel fijn herinnerd wordt aan degene die er niet meer is. Waar je regelmatig bij stilstaat en je weer even zorgeloos weet en voelt dat diegene nog bij je is. Deze aflevering vertelt Doortje Stam over haar pleisterplek:  

We zijn een jaar verder. Een jaar van vallen en opstaan. Ik probeer mijn weg te vinden in het land van rouw. Het missen doet pijn. Intens pijn. Wat blijft is dankbaarheid voor het leven dat we samen gedeeld hebben. Ruim zesenveertig jaar.

Mijn John was een natuurmens. Hij wist dit door middel van fotografie met anderen te delen. Hij had oog voor detail en exposeerde een aantal keren met zijn foto’s.

John heeft ook mij enthousiast gekregen voor de combinatie wandelen en fotograferen. We gingen de laatste jaren veel samen op pad. Wandelen in de natuur. Laarzen aan. Fotocamera mee. Urenlang deden we over luttele kilometers, want er was telkens wel een foto object.

Insecten vol dauwdruppels in de vroege morgenuren, de magie van druppels, soms een libel of vlinder die in de omgeving niet veel voorkomen, een ree in de verte. Er was altijd zoveel te zien - te veel om op te noemen - en we maakten heel veel foto’s.

In 2023 kreeg John de diagnose blaaskanker. Een moeilijke tijd volgde. Er waren veel tegenslagen. Toch wist hij iedere keer de draad weer op te pakken, probeerde vooruit te kijken. Hij leefde bij de dag. Hij genoot van zijn kinderen en kleinkinderen. En als het kon dan gingen we samen wandelen. Niet zo ver en zo lang meer. Maar we gingen en het gaf ontspanning.

December 2024 zijn we verhuisd. Terug naar mijn geboortedorp. Een stap die we samen maakten. Maar die voor John niet lang mocht duren. Twee april 2025 is John op zeventigjarige leeftijd overleden.

Mijn pleisterplek is dit stukje op de vensterbank. John, lopend in het veld. Zijn speciale glimlach voor mij. Het hartje dat kleindochter Fien voor opa gemaakt heeft. Mijn geschreven gedicht ernaast.

terwijl ik in gedachten

mijn stappen zet

vooruit

- er is geen weg terug -

en met een wazig beeld

de omgeving bekijk

stilletjes

- toch niet alleen -

komen herinneringen

omarm ik de tijd

Inspirerend? De Carendredactie nodigt je uit om jouw pleisterplek te delen. Stuur een bericht naar redactie@carend.nl, dan nemen we contact met je op.