Hij gaat razendsnel achteruit, zegt ze, en hij ligt in zijn eentje in huis. Ik kan wel huilen, want ik wil hem helpen maar weet niet hoe’.

De wanhoop in de stem van de huisarts, haar smeekbede, vallen over me heen en ik laat de eventuele mogelijkheden alvast hun gang gaan in mijn hoofd.

Wat kan ik, lukt het me en hoe snel kan ik dit organiseren?

Hem nog een nacht alleen in huis laten blijven voelt voor mij ook niet goed. Maar het is half vier in de middag, veel tijd is er niet meer om ervoor te zorgen dat hij dezelfde avond nog kan worden opgenomen.

Hij is de tachtig ruim voorbij en is de afgelopen week met zevenmijlslaarzen achteruitgegaan.

Uit bed gaan lukt niet meer.

Hij heeft geen pijn maar ligt vooral maar wat te liggen, zijn intake is minimaal. Thuiszorg is er niet, ook niet in de nacht, en de familie is niet in de gelegenheid om bij hem te zijn. Ik ben inmiddels gestopt om na te gaan waarom niet, meestal is het een combinatie van het niet begrijpen, niet durven of een wereld aan oud zeer.

Ik heb geen oordeel. Elk mensenleven hangt aan elkaar van ingewikkelde emoties, maar verdrietig is het wel.

Ik bel snel naar de afdeling en de verpleegkundige neemt gelukkig nog op. ‘Ik sta met één been buiten de deur’, klinkt er aan de andere kant van de lijn. Gelukkig snapt ze mijn pleidooi direct.

‘Zeg maar dat het goed is, ik licht de avonddienst in zodat ze alles in orde kunnen maken voor zijn komst’. Ik bel de huisarts weer terug en haar opluchting stroomt door de hoorn mijn oor in, recht naar mijn hart. ‘O wat fijn voor hem, je hebt mijn dag goed gemaakt, ik ga meteen een zorgambulance bestellen’, zegt ze. De huisarts draagt ook zorg voor de persoonlijke spullen die met hem mee moeten.

Diezelfde avond wordt hij opgenomen op onze hospice unit.

De volgende ochtend open ik als eerste zijn dossier, ik lees dat hij die nacht is overleden. De eerste vraag die in mijn hoofd opkomt is of ik er goed aan heb gedaan. Was dit wat hij zelf wilde? Had ik nog iets anders kunnen doen, een andere afslag kunnen kiezen?

Ik zal het nooit weten, maar die laatste uren was hij niet alleen en dat is voor mij een troost.

Alle verhalen die Cynthia met veel liefde aan het papier toevertrouwde, zijn inmiddels gebundeld tot een boek.