Het is een vreemd moment, misschien wel het vreemdste moment van allemaal: het moment dat iemand ‘ja’ zegt tegen een interview met Stichting Komma. Want het is niet zomaar een interview. Het is een gesprek over het leven, op het moment dat de dood zich aandient.

Sommige mensen vertellen mij: ‘Ik heb er lang over getwijfeld.’ Omdat ‘ja’ zeggen tegen zo’n interview vaak ook betekent: ik ben stervende. Niet ergens ver weg in de tijd, maar nu. Binnenkort. Soms heel binnenkort. Anderen weten meteen: dit wil ik doen, dit wil ik nalaten.

En toch is het voor iedereen een ja naar het leven. Naar wat geweest is, wat nu nog even is, en wat achterblijft. Een ja naar herinneringen, naar verbondenheid. Een ja naar de kinderen, de geliefden, naar wie achterblijven en ooit zullen zoeken naar een stem, een blik, een verhaal.

Het is intiem. Zó intiem. Een wildvreemde die de woonkamer binnenstapt, een vrouw die je nog nooit hebt gezien. En dan is daar die eerste vraag: 'Waar ben je geboren?'

Dat is het begin. Van daaruit ontvouwt zich een gesprek dat ontstaat zoals het ontstaat. Niet geregisseerd, niet bedacht. Het komt niet uit het hoofd, maar uit het hart. Er worden verhalen verteld die soms lang vergeten waren, of nooit eerder hardop zijn uitgesproken. Herinneringen duiken op, onverwacht en rauw of juist sprankelend. Er wordt gehuild. Er wordt gelachen. Soms allebei tegelijk.

Voor degene die vertelt, is het een daad van moed. En van liefde. En ik weet: het vraagt veel. Maar wat het oplevert is niet in woorden te vangen. Een interview dat blijft. Een beeld, een stem, een gezicht. Iets tastbaars voor wie straks moet missen. Iets dat troost kan geven. Of herkenning. Of simpelweg de geruststelling: ‘Dit ben ik. En dit is waar ik vandaan kom.’ En ook voor mij, als interviewer, doet het iets. Elke keer weer. Het raakt me, het vormt me, het herinnert me aan wat er werkelijk toe doet.

En hoe vreemd het misschien ook klinkt: ik voel me altijd welkom. In al die huiskamers, ziekenhuizen, slaapkamers. Midden in iemands meest kwetsbare fase. En ik hoop dat mensen zich ook welkom voelen bij mij. Dat het gesprek gedragen wordt door die wederzijdse openheid, en door wat er van hart tot hart gedeeld wordt.

Het is een eer om welkom te zijn in deze fase van iemands leven. Een voorrecht dat ik met diepe eerbied draag.

Stichting Komma helpt ongeneeslijk zieke ouders hun levensverhalen kosteloos vast te leggen in een interview op beeld. Als blijvende herinnering voor hun kinderen en naasten. Sander de Hosson, longarts en mede-oprichter van Carend, is ambassadeur van Stichting Komma.