Mijn vader heeft Alzheimer. Hij wil waardig sterven, op een moment dat hij nog weet wie hij is. Niet wachten tot hij zichzelf en zijn wereld volledig kwijt is. Hij zegt het rustig. Wat hij niet zegt, voel ik des te sterker: hoe zwaar het is om hierover überhaupt te moeten nadenken.

Alzheimer dwingt tot leven in verschuivende grenzen. Wat eerst onmogelijk leek, wordt langzaam leefbaar. Mijn vader past zich aan. Hij leeft. En juist daardoor wordt de vraag steeds ingewikkelder. Want hoe weet je wanneer het genoeg is, als er vandaag nog ruimte is?

De wet vraagt dat iemand wilsbekwaam is om regie te houden over het levenseinde. In het geval van Alzheimer betekent dat: beslissen terwijl je er nog bent. Hij weet dat wachten betekent dat kiezen straks niet meer mag. Die kennis draagt hij met zich mee. Niet als wens om te sterven, maar als last.

Wat mij raakt, is hoe eenzaam deze verantwoordelijkheid is. Bij dieren nemen wij die beslissing uit handen. We noemen dat barmhartig; we nemen de verantwoordelijkheid voor het welzijn van het dier op ons. Bij mijn vader doen we dat niet. Uit respect. Maar soms vraag ik me af of respect hier ook een vorm van afstand is.

Ik merk hoe deze vragen mij blijven achtervolgen. Niet alleen als zoon, maar als mens peins ik hierover. Wat zijn de grenzen aan verantwoordelijkheid, respect, afstand, uitstel en waardigheid?’

Dit zijn vragen die zich niet laten afronden in een column. In het volledige essay onderzoek ik hoe dit dilemma zich ontvouwt. In mijn leven, in mijn familie en in de spanning tussen wet, liefde en loslaten. Hier kan ik ze alleen openen.

Het essay: Het genadevolle einde essay Ron van Keulen.pdf

Carend en Alzheimer Nederland zijn er trots op om samen weer het Congres over Dementie en Palliatieve Zorg te organiseren na het succesvolle congres van vorig jaar. Het congres vindt plaats op 30 september 2026 in Van der Valk Utrecht van 13.00 uur - 17.45 uur. Klik hier voor meer informatie.