Als je meer verdieping in je leven zoekt, of iets doet in de richting van humanistiek of geestelijke verzorging, dan ben je hier in het Stadshospice in Utrecht heel gewenst en kun je veel toevoegen. Juist ook op mijn leeftijd (30).

Tijdens mijn studie humanistiek hoorde ik over vrijwilligerswerk bij het hospice. Vorig jaar stapte ik hier binnen en dacht: nu snap ik waarom ik dit al die jaren in mijn hoofd had.

In het hospice ben ik een van de jongste vrijwilligers. Die variatie in leeftijd is wel goed. Praktisch gezien, bij het helpen met een afstandsbediening of een tablet. En ik beleef dingen misschien iets anders. Vooral oudere mensen om me heen vragen me waarom ik dit wil doen, nu, op deze leeftijd. Mijn ouders, mijn opa. ‘Vind je dit niet wat zwaar,’ vragen ze dan. En gasten vragen ook weleens wat ik hier op deze leeftijd al te zoeken heb. Al willen ze ook wel van me horen wat me bezighoudt. Of ze zeggen dingen als: wel je best blijven doen hoor, de rest van je leven!

Ik leer veel over mezelf, over wat van mij is en wat van de ander. Om niet iets voor een ander in te vullen. Om oordeelloos te kijken naar mensen. Wat goed of slecht is voor een ander, is helemaal niet aan mij. Het gaat erom dat je iemand ondersteunt, ernaast gaat staan en niet invult wat jij denkt dat iemand nodig heeft.

Onlangs hadden we een vrouw die echt jong was, een aantal jaar jonger dan ik. Dat is wel confronterend. Ik houd altijd een bepaalde afstand tussen mij en de gasten, want het gaat niet over mij. Dat is maar goed ook, anders zou ik dit niet kunnen doen. Bij haar vond ik dat wel moeilijk, ook tegenover haar moeder en haar vriendinnen. Het voelt toch onnatuurlijk als iemand zo jong al ziek is en doodgaat. Wat mij erg raakt is wanneer mensen nog jonge kinderen hebben. Dat houdt mij bezig. Wil ik nog kinderen, en wat als ik dan jong kom te overlijden? Wat neem je mee en wat laat je achter als je doodgaat? Dat houdt me wel bezig, merk ik.

Een ervaring die veel indruk maakte was met een vrouw die heel duidelijk wist hoe ze het allemaal wilde als ze zou overlijden. ‘Ik wil niemand meer zien, de kist mag gelijk dicht,’ zei ze. De avond ervoor had ik dienst. Ik heb toen nog een raketje voor haar gehaald, die lustte ze zo graag en ze waren op. Van een goede vriendin kreeg ze een roos en dat raakte haar. ‘Wil jij die morgen op mijn kist leggen als ik word uitgedragen?’ vroeg ze. Dat heb ik gedaan. En ik heb een praatje gehouden, zoals we dat doen wanneer iemand overlijdt. Ze wilde er verder niet zoveel van maken, en zo’n roos is dan toch belangrijk.

Ik vind het mooi om deze fase bij mensen mee te maken. Het is een groot onderdeel van het leven, dat door veel mensen wat wordt weggeduwd, uit angst. Maar hoe meer we het wegdenken uit de maatschappij, hoe enger het wordt. Laten we het wat minder eng maken, zodat het mensen niet enorme angst aanjaagt en ze er ook in kunnen berusten als ze weten dat ze doodgaan. Dat is ook wat ik wil uitdragen. Op andere plekken wordt ‘de redder’ in je meer aangesproken. Hier hoef ik niks op te lossen, ik heb geen antwoorden voor mensen. Ik hoef er alleen maar te zijn.’

Soshana Kloos is 30 jaar en sinds eind 2024 vrijwilliger bij het Stadshospice.De meeste mensen willen het liefst thuis blijven in de laatste fase van hun leven. Een vertrouwde omgeving met familie en vrienden dichtbij. Soms is er dan wel professionele zorg nodig. En in veel gevallen komt die zorg voor een groot deel ook op de schouders van mantelzorgers terecht. Wanneer de palliatieve fase langer duurt dan vooraf werd gedacht wordt de druk op de omgeving ook groter. Er wordt veel gevraagd van mantelzorgers, soms gedurende weken of zelfs maanden. Het Stadshospice in Utrecht heeft een team van speciaal opgeleide vrijwilligers die ook bij mensen thuis langsgaan om ondersteuning te bieden. Meer informatie? Klik hier