Joris Linssen: 'We staan vaak met tranen in de ogen achter de camera’s te kijken'

Carpe Fucking Diem staat op haar onderarm. Joris Linssen is verrast als Dominique (49) het hem laat zien. Dominique heeft Parkinson. Zij verloor enkele jaren geleden haar broer die toen 35 jaar was. Dominique leeft haar leven gretig. Linssen noemt dat een bitterzoet geschenk. Best een gewaagde observatie. Linssen knikt. ‘Door haar sterke houding kon dat.’ 

Dit gesprek is te zien in Leven tot het laatst, de wandeling dat sinds deze week op televisie is. Linssen wandelt met Dominique door het bos. Anita Witzier wandelt met haar zoon. De gesprekken wisselen elkaar af in een uitzending van 25 minuten met als slot het voorlezen van brieven die moeder en zoon aan elkaar schreven. 

'Die brieven zijn vaak erg ontroerend’, zegt Linssen. ‘Over de inhoud van een brief kun je natuurlijk nadenken. Mensen die palliatief zijn kennen vaak heel goed de waarde van het leven en verwoorden dat vaak prachtig. Zo’n brief is hartverwarmend en troostrijk. We staan dan vaak met tranen in de ogen achter de camera’s te kijken.’ Maar ook zonder brief kunnen mensen Linssen raken. ‘In de vierde aflevering zien we een jongen van zestien met de ziekte van Duchenne. Hij zal echt niet oud worden. Hoe hij praat over zijn leven vond ik erg indrukwekkend.’

Mensen die niet meer beter worden vinden vaak op geheel eigen wijze een manier om het leven aan te kunnen. Dominique relativeert haar ziekte door haar Miss P te noemen en daarmee ook enige afstand te scheppen. Linssen: ‘Vaak denken mensen bij de term palliatief aan overleven, maar ik zie dat mensen niet zozeer overleven maar juist gewoon doorgaan met hun leven. Ik vind dat mensen dan doorleefd klinken. Dat is natuurlijk het gevolg van het besef dat je nog maar een beperkte houdbaarheidsdatum hebt.’

Linssen is befaamd door zijn respectvolle maar ook scherpe houding tijdens interviews in Hello Goodbye op Schiphol. ‘Als interviewer moet je zorgen dat het veilig genoeg is voor je gesprekspartner. En je moet de hamvraag durven stellen. Ik sprak een keer een man wiens vrouw zelfmoord pleegde. Voor zijn ogen sprong zij van het balkon van een flat. Ik vroeg wat hij toen voelde. Hij was zo blij dat ik die vraag stelde want vrienden en dierbaren durven dat niet. Sommige mensen vinden zo’n vraag impertinent, maar als iemand er vol van is en je hebt het gevoel dat je vertrouwen hebt, is het juist heel goed om zo’n vraag te stellen. Het antwoord legitimeert de vraag.’

Leven tot het laatst, de wandeling is nog drie keer te zien bij KRO/NCRV op NPO 1 op 24 en 31 oktober en op 7 november om 22.40 uur.

Foto: KRO NCRV