Trudy, een thuiswonende oudere dame, ligt in bed aan de voorkant van de woonkamer. Het bed grenst aan het raam, wat maakt dat Trudy uit kan kijken op de prachtige tuin vol kleurige bloemen. Wanneer Trudy haar hoofd opheft, kan ze nog net de hoek van de straat zien en elke voorbijganger zien aankomen.

Bert, de man van Trudy, zet meteen een kopje thee als ik Trudy kom verzorgen. Ik ondersteun Trudy met wassen en zorg voor haar wonden. De huid is kwetsbaar op haar armen, dus met grote voorzichtigheid doe ik wat in mijn mogelijkheid ligt om de genezing te bespoedigen. Terwijl ik het verbandmateriaal pak, wil ik een praatje maken. ‘Hoe gaat het met je?’ vraagt Trudy aan mij voor ik zelf iets kan zeggen. Dat is kenmerkend voor Trudy, altijd geïnteresseerd in anderen. Ik vertel dat ik komende week op vakantie ga en zeg in welke plaats het hotel staat. Verheugd antwoorden Bert en Trudy dat ze het dorp kennen en raden mij verschillende wandelpaden aan en restaurants. Er komen verhalen naar boven over waar je nog bessen kunt plukken, hoe steil de wegen zijn, welk dialect er wordt gesproken en waar je het beste kunt parkeren. Even lijkt de ongeneeslijke ziekte, waar Trudy aan lijdt, weg te zijn. Ik begeleid Trudy naar haar comfortabele sta-op-stoel, waar ze een zucht van verlichting slaakt. ‘Ik zit weer’, zegt ze en gaat haar ontbijt nuttigen dat Bert vol liefde gemaakt heeft. Wanneer ik mijn thee opdrink, hou ik Trudy in de gaten, het gesprek heeft haar vermoeid, maar ze maakt voor nu een tevreden indruk.

Tijdens mijn vakantie gaat de gezondheid van Trudy hard achteruit. Ze komt niet meer uit bed, haar eetlust is erg beperkt en zelfs haar favoriete kopje thee gaat moeizaam naar binnen. De ongeneeslijke ziekte heeft haar de lust van het leven ontnomen. Ze verlangt naar de dood, naar geen pijn meer, ze is moe en heeft zelfs niet meer de animo om haar hoofd op te heffen om uit het raam te kijken. Met Trudy en Bert is meermaals besproken wat opties zijn omtrent dit laatste stukje leven. Trudy’s wens is om zich te laten helpen met pijnbestrijding zoals een pleister tegen pijn en verder niets. Ik respecteer Trudy’s keuze, maar het doet wat met mij als ik haar gezicht zie vertrekken van de pijn.

Op een druilerige ochtend kom ik voor de verzorging en het is oorverdovend stil in de huiskamer. Ik probeer mij in te leven hoe het moet zijn als je al dagen in bed ligt zonder muzikaal geluid om je heen, geen enkele verzachting van je lot. Ik ga naast haar bed zitten en vraag van welke muziek ze houdt. ‘André Rieu’, zegt ze stellig. Daarop pak ik mijn telefoon en zet ik in overeenstemming met Trudy een concert op van de Limburgse muzikant. Bij de eerste tonen ontspant haar gezicht voor het eerst in weken. De pijnlijke frons verdwijnt van haar voorhoofd, haar gezicht lijkt zachter te worden en terwijl ze zichtbaar geniet, was ik haar met warm water.

Ineens vult de ruimte zich met haar zachte zingende stem. De zon breekt door alsof de hemel zich plots opent door de zang van Trudy. Ik maak even oogcontact met Bert en zie aan zijn houding dat ook hij even tot rust komt. Zo behoedzaam mogelijk verzorg ik Trudy haar hakken en masseer haar handen. Ik trek mijn handschoenen uit en zachtjes streel ik over haar wang. Tot drie keer toe zingt ze mee. Het zingen ontroert mij en ik denk zomaar dat wij drieën evenveel genieten van het wonder dat de muziek teweegbrengt. Een klein muzikaal wonder.

Voor ik ga bedankt ze mij uitvoerig. Het is de laatste keer dat ik haar zie en niet lang daarna is ze thuis gestorven. Daar waar de noten nog in de lucht hangen...

Carend heeft een eigen lied,  En ik fluister je naam. Het was voor het eerst live te horen tijdens de opening van het Carend congres Zorg in de stervensfase in 2023. Roos Blufpand, artiest en songwriter, zong en begeleidde zichzelf op de piano en speelde samen met cellist Jurriaan Westerveld. Het lied gaat over het hospice en ontmoetingen met mensen die nog een korte tijd te leven hebben. Je kunt de bladmuziek hier downloaden: Bladmuziek_Dig_EnIkFluisterJeNaam_Carend_C3.pdf