De stoet - Female Economy, Troupe Courage, Calefax, Cappella Amsterdam

DE DOOD LEEFT STEEDS MEER

Gezien op: 10 juni Amsterdam-West 

De dood leeft enorm. De belangstelling voor alles wat met sterven te maken heeft is al jarenlang groeiend. Logisch dat ook theatermakers zich niet onbetuigd laten. Zou het ooit zover komen dat we zoals in Mexico het leven vieren op de Día de Muertos waar de overledenen worden geëerd?

De Stoet geeft een goede voorzet want het is vooral een feestelijke gebeurtenis, ook al is de aanleiding treurig. Centraal staat acteur Sacha Muller die ongeneeslijk ziek is. Zijn prognose is onbekend, maar dat hij niet oud wordt staat wel vast. In onze koptelefoons horen we hem zeggen: welkom bij de laatste 2,5 uur van mijn leven. De dramatiek van die woorden moeten we niet te letterlijk nemen. Feit is wel dat we na een introductie op Plein 40-45 in het Amsterdamse Geuzenveld al vrij snel afscheid lijken te nemen van Muller die in een met bloemen versierd bootje stapt alsof hij de dood tegemoet gaat varen. We zien hem evenwel regelmatig terug.

De stoet is drie uur muziek, theater, verhalen en wandelen eindigend in de prachtige Jeruzalemkerk in Amsterdam-West. Het concept is eigenlijk eenvoudig, maar prachtig uitgevoerd. We horen Muller, maar ook andere kunstenaars uit de rouwstoet die verhalen over leven en dood van vooral familie. De moeder van Sacha is verbeeld door een meters hoge pop die de hele tocht bij ons blijft. Ook het alter ego van Muller, een prachtig jong ventje van een jaar of acht is de hele tijd bij ons.

Veel verhalen komen van buiten Nederland. Voortdurend worden we begeleid door de fantastische muziek van de alleskunners van Calefax, het rietkwintet dat net zo makkelijk Bach speelt als Willy Albert melodieën uit het Midden-Oosten. Capella Amsterdam bestaat voor deze gelegenheid uit vijf vrouwen en vier mannen. Hun zang is onberispelijk, maar vooral erg mooi en in stijl zeer uiteenlopend . Sterk punt van de voorstelling zijn de mooie beelden die de stoet genereert met de fraai uitgedoste deelnemers, maar ook de aanblik van de geweldige musici die aan de andere kant van het water lopen terwijl hun muziek prachtig weerklinkt is van grote schoonheid.

Jammer is dat na verloop van tijd de voorstelling zichzelf vaker dan eens herhaalt, na weer een beeld van een varend bootje neemt de zeggingskracht af. Ook zijn er veel momenten waarop er niets of weinig gebeurt. Misschien is de opzet met 150 bezoekers te ambitieus geweest voor regisseur Katrien van Beurden. De stoet is een enorme logistieke klus, zeker als je met regelmaat drukke straten met veel verkeer oversteekt. Dat is erg jammer, want idee en uitvoering zijn wel fraai en zorgvuldig uitgedacht. Vooral is De stoet ook mooi omdat het een heel toegankelijke poging is om het taboe van praten over de dood te doorbreken. Alle voorstellingen zijn inmiddels uitverkocht. De dood leeft enorm.