Ze verdraagt geen mensen. Haar partner in huis is al een mens te veel. En zelf is ze ook te veel. Ze verdraagt zichzelf amper en brengt de dag v...

Nu ik na een lange dag op de bank zit met een kop thee, laat ik de dag rustig aan mij voorbijgaan. Wat een indrukken, wat een fijne mensen, wat...

Waken is zwaar. Het is liefde in haar puurste vorm – stil, onaf, soms pijnlijk oneerlijk. Een waakmand zegt: je hoeft het niet alleen te dragen....

Met een bibberende hand, maar met ferme woorden schrijft ze dat zij, de moeder van Femke en Daan, toestemming geeft om hun gegevens in het archi...

Toen ze kanker kreeg, is ze zó vaak aangeraakt. Onderzoeken, prikken, scans, operaties, chemo, oedeemtherapie… Op een gegeven moment wilde ze ni...

Je geeft je conditie nu een vijf en dat doe je over een maand ook en de maand erna weer, ook al kun je dan misschien meer. Het blijft altíjd een...

Het is niet klaar, dacht ik.
Dus bleef ik even. De woorden van de geestelijk verzorger echoden in mijn hoofd. Ik pakte een stoel en ging zitten.

Dat de dood al in de buurt was, dat zag ik dus niet. Daar pieker ik soms nog over: dat ik er met mijn neus bovenop zat, en het (juist daarom?) n...

Dat noem ik zussenliefde: oog hebben voor elkaar, elkaar tot steun zijn én echt samenzijn. In mooie tijden maar ook tijdens moeilijke momenten,...

Ik benijd mijn zus en mijn ouders die niet willen weten hoe het verder zal gaan. ‘We zien wel wat de toekomst brengt, Guusje, we kijken naar wat...