Een hand raakt mijn rug. Iemand vraagt zacht of ik een slokje water wil. Het is een klein gebaar. Zo klein dat het bijna niet opvalt, maar op da...

Tijdens mijn studie humanistiek hoorde ik over vrijwilligerswerk bij het hospice. Vorig jaar stapte ik hier binnen en dacht: nu snap ik waarom i...

Hoe valt er te leven met het besef dat je ongeneeslijk ziek bent? Ik krijg die vraag maar zelden zo letterlijk voorgelegd, maar toch zijn veel m...

De volgende ochtend open ik als eerste zijn dossier, ik lees dat hij die nacht is overleden. De eerste vraag die in mijn hoofd opkomt is of ik e...

Ze vertelt over mensen die haar lijken te ontwijken. Vrienden die ooit dagelijks langskwamen, maar nu alleen nog appjes sturen.

Rouw wordt vaak beschreven als iets wat moet slijten, of zakken, of een plek moet krijgen, of oplossen zelfs. Alsof het een blok ijs is dat je a...

Nu pas realiseer ik me hoeveel invloed mijn aandoening natuurlijk ook heeft op zijn leven en hoe egoïstisch het eigenlijk was om hem buiten te s...

Rouw is een permanente bewoner van het verpleeghuis. Ze kent vele vormen en gedaanten. Vaak herkennen we haar niet. We zien prikkelbaarheid of c...

Ik merk telkens opnieuw hoe belangrijk dit ritueel is. Niet alleen voor de familie maar ook voor mijn collega's en mijzelf. Het voelt als een af...

In Varanasi zag ik iets wat je zou kunnen noemen: proactieve zorgplanning die al bij de geboorte begint – niet in formulieren, maar in cultuur....