Die ene palliatieve patiënt van Wine Marjan de Ruiter, gespecialiseerd verpleegkundige in een hospice
Joyce had ALS. Verpleegkundige Wine Marjan de Ruiter vertelt over de liefde tussen Joyce en Edwin en de ontroerende toewijding waarmee Edwin voor zijn vrouw zorgde.
In de rubriek 'Die ene palliatieve patiënt' vertelt een zorgverlener over een patiënt die indruk heeft gemaakt of een nieuw inzicht heeft gegeven. Deze aflevering met Wine Marjan de Ruiter, gespecialiseerd verpleegkundige in een hospice.
'Joyce was zeventig jaar toen ze bij ons in het hospice kwam. Ze bevond zich in de allerlaatste fase van haar leven en had ALS, een afschuwelijke ziekte die haar lichaam steeds verder had aangetast. Ze was sterk vermagerd, cachectisch noemen we dat. De thuiszorg had verwacht dat ze al maanden eerder zou overlijden, maar Joyce was een echte vechter.
Ze werd bij ons gebracht door haar man Edwin en het centrum voor thuisbeademing leerde ons omgaan met het beademingsapparaat. Thuis ging het niet langer en Joyce had echt hospicezorg nodig omdat we daar kwaliteit toevoegen aan het leven, ook als dat leven nog maar kort duurt.
Het echtpaar had geen kinderen maar wel een groot sociaal netwerk. Edwin had een eigen bedrijf, maar kwam iedere dag van één tot elf uur ’s avonds op bezoek. Vijf maanden lang. De meeste mensen zijn veel korter bij ons. In het begin hielp Edwin ons ook met het beademingsapparaat. Dat moet je echt leren, maar na verloop van tijd verliep alles soepel. Het was prachtig om te zien hoe hij Joyce samen met ons verzorgde. Ze moest overal bij geholpen worden. Geen spier deed het meer, er bleef zo weinig van haar over. Soms ging ze kortdurend van de beademing af om te eten. Dan konden we even met haar praten, al werd ze daar snel moe van. Meestal ging ze daarna weer aan de beademing. Als Edwin haar hielp zei hij vaak heel liefdevol: ‘Ha maatje.’ Dat vond ik ontroerend. Hij was er voortdurend voor haar.
Na vijf maanden hield Joyce het niet meer vol. Na een paar hoogtijdagen ging ze naar huis want daar wilde ze sterven. In haar vertrouwde omgeving kreeg ze palliatieve sedatie toegediend door een arts en een verpleegkundige van ons hospice, waarna de beademing werd afgekoppeld en zij binnen een uur rustig overleed. Mensen denken vaak dat je dan stikt maar dat is niet zo. De ademhalingsspieren zijn verzwakt, maar dat is vaak ook het geval wanneer iemand aan een andere aandoening overlijdt.
Wat me vooral is bijgebleven, is de trouw van Edwin. Hij en Joyce waren echte soulmates en hadden samen veel tochten gemaakt. De palliatieve fase van Joyce was lang, pijnlijk en intens. Het moet ontzettend moeilijk zijn geweest voor Edwin om zijn vrouw zo achteruit te zien gaan. Af en toe komt hij bij ons langs om iets lekkers te brengen. Dan denkt iedereen weer aan Joyce. En aan Edwin, de man die vijf maanden lang zo liefdevol en intens voor zijn geliefde heeft gezorgd in het hospice. En daarvoor al jaren thuis. Zijn trouw en de grote liefde tussen hen vergeet ik nooit meer.'
Een aantal verhalen uit deze rubriek, geschreven door journalisten Gertien Koster en Jos Schuring, zijn verzameld in het boek 'Die ene palliatieve patiënt vergeet ik nooit meer'. Wanneer je via boekhandel Riemer een boek van de speciale 'Carend pagina' aanschaft, draag je direct bij aan het werk van stichting Samen Carend: 10% van de omzet wordt afgedragen aan de stichting. Zo help je mee aan een toekomst waarin zorg niet alleen draait om systemen en productie, maar vooral om aandacht, kwaliteit, compassie en menselijkheid.
Jouw verhaal over die ene palliatieve patiënt hier? Stuur een bericht naar redactie@carend.nl, dan nemen Gertien en Jos contact met je op.
Reageer