Nieuws Columns Webinars Congressen Opleidingen Podcast Forum
Alle resultaten

Hoe ga ik om met alle verhalen die ik van patiënten hoor als zorgverlener? Hoe zorg ik ervoor dat ik ze niet mee naar huis neem?

In de rubriek 'VRAAG!' beantwoorden Brigitte Verburgh en Jolet Plomp vragen over palliatieve zorg van jullie, onze lezers.

3 min leestijd

Hoe ga ik om met alle verhalen die ik van patiënten hoor als zorgverlener? Hoe zorg ik ervoor dat ik ze niet mee naar huis neem?

VRAAG!

Hoe ga ik om met alle verhalen die ik van patiënten hoor als zorgverlener? Hoe zorg ik ervoor dat ik ze niet mee naar huis neem?

Antwoord:

Een zorgverlener ziet veel patiënten. We mogen dichtbij komen. Soms voor langere tijd, soms voor even. Je krijgt een kijkje in iemands leven. In de leuke dingen, maar ook in het verdriet, de angst of de eenzaamheid. We horen verhalen, leren mensen echt kennen en zien ook dat een leven anders kan lopen dan iemand ooit had gedacht. We stellen vragen, luisteren en proberen er op dat moment voor iemand te zijn. Maar wat doen we eigenlijk met al die verhalen? Waar laten we het verdriet dat ons wordt toevertrouwd? En hoe zorgen we ervoor dat we niet iedere avond met de zorgen van een ander naar huis gaan?

Het kan best zwaar zijn om herhaaldelijk geconfronteerd te worden met het verdriet of verlies van een ander. Vaak is het niet één verhaal dat zoveel indruk maakt, maar juist de opeenstapeling van kleine en grote verhalen. Daarnaast zijn er andere factoren die de emotionele belasting kunnen vergroten. Denk bijvoorbeeld aan telkens opnieuw geconfronteerd worden met verdriet, een hoge werkdruk, het voortdurend beschikbaar moeten zijn voor een ander, onvoldoende tijd hebben om ervaringen te verwerken of het nog niet kennen van je eigen professionele grenzen. Als hulpverlener krijg je met deze factoren te maken. Je kan ze niet zomaar ontlopen. Je moet goed op jezelf letten om te weten wanneer het verdriet van een ander te veel wordt.

Het is voor iedereen verschillend hoe je het verhaal van een ander kan loslaten.

Voor mij helpt de gedachte: 'Dit is niet mijn verdriet. Het is niet mijn zus, mijn vriend, mijn kinderen of mijn familie. Het is niet mijn moeder of vader.' Door dat letterlijk zo in mijn hoofd te prenten, kan ik professionele afstand bewaren. Ik ben geen robot, maar ik bescherm mezelf. Het is mijn patiënt. Ik hoef niet hetzelfde verdriet te voelen als mijn patiënt om te begrijpen hoe verdrietig de situatie voor hem of haar is.

Als een gebeurtenis op het werk je onverwacht heftig aangrijpt, vraag je dan af ‘welke emoties van mijzelf zijn hier aangeraakt?’ Ga even rustig zitten voor zo’n zelfreflectie of bespreek het met een collega die jouw gevoeligheden kent. Je kan niet vermijden dat jouw persoonlijke kwesties meetrillen met de emoties van patiënten, maar het helpt als je beseft dat dit gebeurt. ‘Voelen wat er te voelen valt’, hoe pijnlijk ook, helpt je beter om te ontspannen dan ‘flink zijn en wegduwen’.

Het bewaren van die professionele afstand en het delen van mijn gevoelens met collega’s zijn hulpmiddelen om overbelasting te voorkomen, naast scholing het versterken van zelfbewustzijn. Zo groei je in je vak. Het belangrijkste blijft echter de acceptatie dat verdriet… Je kan niet iedereen redden en je kan ook niet het verdriet van iedereen dragen. 

Ik denk dat je elke dag opnieuw van jezelf kan leren. En misschien moet je soms ook tegen die spreekwoordelijke lamp aanlopen voordat je echt een idee hebt waar jouw professionele grenzen liggen. Je mag dingen voelen. Het mag je ook raken. Je werkt met mensen en je bent zelf ook een mens. Je hoeft je emoties niet uit te schakelen om professioneel te blijven. Je moet er alleen mee leren omgaan.


Heb jij ook een vraag over palliatieve zorg? We lezen het graag. Mail je vraag naar redactie@carend.nl met ‘vraag’ als onderwerp.

Reageer

Alleen geautoriseerde gebruikers kunnen een reactie achterlaten
Heb je al een account? Inloggen
Abonneer je
Ja, houd mij ook op de hoogte
nieuws, webinars en meer

Inschrijving ontvangen!

Vanaf nu ontvangt u onze nieuwsbrief.