Ze vertelt over mensen die haar lijken te ontwijken. Vrienden die ooit dagelijks langskwamen, maar nu alleen nog appjes sturen.

Rouw wordt vaak beschreven als iets wat moet slijten, of zakken, of een plek moet krijgen, of oplossen zelfs. Alsof het een blok ijs is dat je a...

Nu pas realiseer ik me hoeveel invloed mijn aandoening natuurlijk ook heeft op zijn leven en hoe egoïstisch het eigenlijk was om hem buiten te s...

Rouw is een permanente bewoner van het verpleeghuis. Ze kent vele vormen en gedaanten. Vaak herkennen we haar niet. We zien prikkelbaarheid of c...

Ik merk telkens opnieuw hoe belangrijk dit ritueel is. Niet alleen voor de familie maar ook voor mijn collega's en mijzelf. Het voelt als een af...

In Varanasi zag ik iets wat je zou kunnen noemen: proactieve zorgplanning die al bij de geboorte begint – niet in formulieren, maar in cultuur....

Bij de kwekerij aangekomen dwalen mijn ogen over de dode planten. Ze zijn hem voorgegaan. Binnen zegt zijn vrouw dat ze al uitgebreid afscheid h...

Ik wil begrijpen waarom ik zomaar ineens ziek ben geworden en dus denk ik erover na: wat kan de reden zijn? Ik kan het antwoord niet vinden.

Zonder dit trucje zou hij in het ziekenhuis moeten blijven. Ver van zijn huis, zijn vrienden, zichzelf. Dus doen we het. Maar ik rijd die avond...

Ik zie het vaak in ons ziekenhuis. Laatste loodjes die wel erg zwaar wegen, in een cultuur waar euthanasie taboe is, en praten over sterven last...